what's in a name

Van mijn lief onlangs een leuk boek gekregen: "dus ik ben". Van mijn favoriete Nederlandse jongehonden-filosoof-eindredacteur Rob Wijnberg en Stine Jensen. Niet alleen, ik denk dus ik ben, maar ook onder andere: ik voel dus ik ben; ik doe dus ik ben, en ook ik heet, dus ik ben.
Wat bepaalt nu je identiteit? Op z'n Shakepspeariaans: to be or not to be, of -ook van hem: what's in a name?

Sons heel wat. Gisteren in de commissie Ruimte gesproken over de centralisatie van de milieustraat, oftewel die van Sassenheim definitief dicht, en alles naar Voorhout. We zitten als PvdA al jaren op de lijn dat we kritisch volgen. Gisteren stond de startnotitie van de realisatie hiervan op de agenda. Ach, het heet een startnotitie dus we kunnen wel gaan beginnen. Zo zou je dat naief kunnen redeneren.

Nu hoort een startnotitie het begin van een traject aan te duiden: scope, aanpak, planning, dat soort zaken. Zodat je als raadslid weet waar de nodige ambtelijke tijd in gestoken gaat worden en welke keuzen worden voorbereid. Maar het document dat als "startnotiti"' werd gepresenteerd, bevat al een behoorlijk aantal uitspraken over waartoe de gemeente dient te beslissen: onder andere sluiting van de milieustraat in Sassenheim, uitplaatsing van de brandweerkazerne. Onduidelijk is, of dat nu alleen ter bewustwording in het stuk genoemd is, of dat met het aannemen van deze , ahum, "startnotitie" de gemeenteraad deze beslissingen ook al in principe neemt. Ik heb gisteren twee keer de vraag daartoe gesteld, en twee keer geen antwoord gekregen. Alleen dat Wethouder van der Zon geenszins van plan is de , ahum, "startnotitie" terug te nemen om er een startnotitie van te maken.

Daarin zitten toch een aantal onzekerheden met mogelijk veel invloed. Als je uitgaat van realisatie van 1 milieustraat/gemeentewerf binnen twee jaar, en de brandweer moet daarvoor weg, dan moet-ie ook op korte termijn vertrokken zijn. Als daar extra kosten voor moeten worden gemaakt, dan moet dat ook aan het project worden toegerekend. Wel zo eerlijk, toch? Als de brandweer nou toch op hele korte termijn zelf vertrekt, is het een ander verhaal. Maar daarvoor is nog geen enkel concreet plan naar de gemeenteraad gestuurd. Enkel een leuk ideetje daartoe van decregionale brandweer aangekondigd. - mijn ervaring is, dat 'leuke ideetjes eerder 5-10 jaar nodig hebben om werkelijkheid te worden dan 2.

Daarnaast zijn ten opzichte van het afvalstoffenbeleidsplan nu al de geraamde kosten voor centralisatie met bijna 25% gestegen, van 1,6 miljoen naar bijna 2. Ik kan het als raadslid aan de Sassenheimers wel uitleggen dat ze voor hun grof vuil iets verder moeten rijden, als dat hun hun afvalstoffenheffing verlaagt. Maar het gaat nu al snel richting het omslagpunt. Ik kan het niet uitleggen als ze ook nog meer zouden moeten gaan betalen. Maar nee, over de financiele uitwerking (de business case) stelt het raadsvoorstel alleen maar dat het zo moeilijk is om hem te maken, zonder een verklaring waarom dan of wat er nog voor nodig is om die business case op te stellen.

Kortom, zou u ja zeggen tegen een voorstel dat niet is wat het zegt te zijn, en 2 ton ter voorbereiding uitgeven aan iets waarvan nog niet duidelijk is gemaakt of het ons Teylingers meer oplevert dan het ons gaat kosten? Ik zal in elk geval mijn eigen PvdA-fractie adviseren dat de komende raadsvergadering niet te doen.

Triest.

Voor wat er vorige week zaterdag in Alphen aan de Rijn in de Ridderhof is gebeurd, zijn weinig woorden. Mijn blog van bijna 2 jaar geleden over de aanslag in Apeldoorn is nog even actueel. We moeten blijven omzien naar elkaar, ook naar de stille 'loners' en binnenvetters. Blijft natuurlijk wel merkwaardig dat een jongen met -naar blijkt- langjarige psychische problemen over een wapenvergunning kan beschikken.

Toch zit er nog wel extra dimensie aan. Het boodschapjes doen in het buurtcentrum op de zaterdagochtend is misschien wel het meest huiselijke of veilige wat je kan doen, op thuisblijven na. We hebben het niet over gevaarlijke reizen, burgeroorlog in een ver land, paniek bij massale bijeenkomsten, criminele afrekeningen in het milieu, relatieproblemen, onveilige buurten in de grote stad. Dat maakt het bijna net zo traumatisch als de Bijlmerramp -valt er een vrachtvliegtuig op de avonddis. Kortom: zelfs de omgeving die het meest niets-aan-de-hand lijkt, is niet altijd veilig. Wat in Finland en Duitsland kan, kan ook in Nederland. Wat in Alphen kan, zou net zo goed in Teylingen kunnen **klopt op massief beukenhouten tafel**.
Maar herhaald mijn slotzin van 2009: laat de angst jou niet regeren.
.

broertje van...

De vraag die ik de afgelopen twee weken het meest heb gekregen, is : "Ben jij toevallig vamilie van Ruth Peetoom?" Dat krijg je met zo'n weinig voorkomende achternaam. Ja, Ruth is mijn oudste zus. En ik ben met mijn keuze voor de PvdA wel de 'afvallige' binnen de familie. Maar bij de kerstdiners is het geen enkel probleem.
Wel is , omdat ik er nu relatief dichtbij sta, duidelijk dat de gemiddelde krant of opinieblad in Nederland toch wel aardig wat uit zijn duim weet te zuigen. Ze legt een bom onder het kabinet (ahum, elke zweem van terrorisme is mijn zus vreemd), ze is een relibabe (op haar 16e wel een echte bakvis) , haar rode pakje op het CDA-congres had een diepere betekenis (ze is sociaal bewogen maar toch echt geen socialist of sociaal-democraat - jammer genoeg...)

Ruth is vooral gevraagd zich voor de voorzitterspost te kandideren omdat ze al zo'n vijfentwintig jaar binnen CDJA en CDA actief is, de nodige klussen in en voor het partijbestuur gedaan heeft, en daarmee binnen het CDA-kader heel veel vertrouwen geniet. Ze heeft er behoorlijk over moeten nadenken of ze zich beschikbaar zou stellen, maar voor een protestantse dominee is het begrip 'roeping' natuurlijk niet zo vreemd.
Ruth krijgt, zacht gezegd, een aardige uitdaging. Ze krijgt met Maxime Verhagen en Sybrand van Haerma Buma natuurlijk wel twee collega-partijleden waar ze inhoudelijk nog wel de nodige appeltje mee zal schillen. Maar ik houd me voor elke appeltaart aanbevolen - vooral met vanillesaus of kaneelijs.

Vakwerk

Het was al weer enige tijd geleden dat we namens de partij een werkbezoek gebracht hadden aan het Teylingen College. Vanmiddag mochten we op herhaling. Weer een indrukwekkend en overtuigend bewijs, dat je met je handen ook een even mooi vak kunt leren als met je hoofd. Locatiedirecteur Ton de Groot sprak trots over het feit dat het Teylingen College, in tegenstelling tot veel VMBO-scholen, nog steeds groeit. Maar hij is ook (te) bescheiden over zijn succesfactoren: veel structuur, veel aandacht voor sport (want de jongens moeten hun energie toch ook kwijt), veel netwerken met ROC en bedrijven, ervaren docenten, meer aandacht voor de diepte dan voor de breedte van het vak, ook aan het werk voor de Teylinger gemeenschap. Zo klust de sectie Hout een rokersafdak in elkaar voor Rugbyvereniging The Bassets. Daarnaast dagen ze hogescholen uit in zuinigheidsraces. E veel aandacht voor continue vernieuwing in het onderwijs. Met succes, want zels in tijden van recessie kunnen ze hun leerlingen bij stages goed wegzetten. a nog het concept van 'technomavo': wel een diploma VMBO-T, maar wel degelijk extra met je handen werken. Kortom, we hebben echt wel goud binnen de gemeentegrens

Willem de Jong, fractievoorzitter, te gast in het lokaal van Consumptief bakken

In de les aan het werk aan vernieuwend transport, onder andere mogelijk gemaakt door Shell

Constructie voor het rokersafdak voor The Bassets, inclusief schaalmodel.

Toch, tussen de regels door was Ton ook wel somber: aan de ene kant moeten ze leerlingen met een bepaalde erfenis opvangen, wat ze ook met liefde doen. Maar aan de andere kant worden ze heel hard afgerekend op slagingsresultaten en zal de bezuinigingen op de "rugzakjes"(extra geld voor leerlingen met een bepaald type problematiek) de extra begeleiding alleen maar onder druk zetten.
Het Teylingen college zoekt ook heel nauw de samenwerking met ROC's. Daarin hoopt het ook demotiverende en onnodige dubbelingen in lesprogramma's te elimineren; dan kun je dus in dezelfde tijd de leerlingen MEER leren. Aangezien idereen nu verplicht is te leren tot ten minste een MBO-2 kwalificatie heeft, is een VMBO-diploma toch al geen eindstation meer.

Het buffet na het werkbezoek smaakte uitstekend; ook een 'product', van de opleiding consumptief horeca

Over 't bos Overbosch

Woensdagavond was de eerste wijkavond in de nieuwe raadscyclus. Een iets andere opzet, minder aandacht voor de kleine klachten die je ook via 14-0252 kunt melden. Meer over: wat doet de gemeente teylingen nu in uw buurt? De avond was in het Oude Dorp van Voorhout, in de grote zaal van Cafe de Toog. Nog niet eerder heb ik meegemaakt dat er meer geinteresserde beozekers waren dan ruimte in de zaal. Het was vol, vol, vol, en tot in de gang stonden mensen. Jammer dat daardoor ook een aantal bezoekers direct of vroegtijdig vetrokken. Zo gaat zo'n avond aan het succes ten onder.

Veel bezorgdheid over de verkeersveiligheid op de Herenstraat. Wethouder Leo van der Zon gaf aan dat een aantal zaken gevolg zijn van bewust genaakte keuzes, maar dat bepaalde voorrangssituaties en de richting van eenrichtingsverkeer wel zal worden geevalueerd en dan mogleijk aangepast.

Een ander punt was het Park Overbosch. Wethouder Kees van Velzen peilde, of Voorhouters genegen waren daar zelf het beheer van zouden willen, en of het park zou moeten veranderen. Voor verandering was weinig animo, of het moet het opruimen van de hondenpoep en het verbeteren van de waterkwaliteit in de vijver zijn. Dat de paden juist bosachtig en onverhard zijn, was juist een charme.

Wat niet ter sprake kwam, en wat wel op een bord in de hoek hing, was een tekening voor een reconstructie van het kruispunt met de Leidsevaart bij de Nagelbrug. Nu pal naast Park Overbosch. Maar als deze tekening bewaarheid zou worden, zou het park Overbosch een kwart kleiner worden. De turbo-rotonde ziet er op de tekening wel uit als een kruising tussen een jachthoorn en een schuiftrompet, met drie(!!) bruggen over de Leidsevaart en een heen en weer slingerende fietstunnel om vanuit Voorhout richting Noordwijk te komen. Mijn indruk was: de natte droom van ee eerstejaars verkeerskundestudent, die nog duidelijk het tentamen inpassen-in-de-omgeving nog moet halen. Maar wel werzaam op het provinciehuis... maar blijkbaar wel ' rijp' genoeg om in de openbaarheid aan de Voorhouters te presenteren en dat baart me wel zorgen.

tekening van de turborotonde. N.B. de huidige kruising ligt bij het linker bruggetje. De eventuele nieuwe rotonde komt compleet in het huidige park te liggen, vanuit Voorhout gezien aan de overkant van de Leidsevaart.

Een vaarwel voor Fia

Fia van der Zwaluw: ten tijde van de afdelingsvergaderingen van de PvdA toen Voorhout nog een zelfstandige gemeente was, ,was ze trouw bij alle vergaderingen. Een goede vriendin van het toenmalige bestuur, Henk en Wil Vroman, ze was er gewoon altijd. Ze was symbool voor De Achterban. Geen ingewikkelde dingen, geen hoogdravende bestuurskundige zaken: bij Fia zat de solidariteit gewoon in het hart. Als wij politici de zaken weer lekker ingewikkeld maakten, bracht zij de eenvoud er weer in terug.

Na de fusie tot Teylingen heeft ze haar lidmaatschap opgezegd: ze had niet veel meer met de partij. Maar afgelopen herfst was ze er opeens weer: toch weer terug op het oude nest en bij de afdelingsvergadering. Ik was oprecht blij.

Met het verkiezingsposters rondbrengen heb ik met haar nog even de wereld doorgenomen in de deuropening. Over mantelzorg, haar zoon in Engeland, over de binding tussen de hoog en de minder hoog opgeleiden in de partij, over de toestand van de wereld. Een leuk gesprek, waar je het als actief partijlid eigenlijk allemaal voor doet.

Vorige week is Fia plotseling overleden. Ze is 69 jaar geworden. Ik zal haar missen.

frisse blik

mooi commentaar van de Belgische krant 'de Morgen' over Nederlandse Toestanden

Winst bij de PS-verkiezingen

Ook al lijkt bij alle lokale uitslagen de PvdA zo'n 10% achteruit te boeren, winst is er wel. En niet alleen de stroopwafel die ik vanavond 'won'omdat met mij het stemlokaal 'De Speleweij' in Voorhout op de 50% opkomst kwam. Opkomst van de PVV lijkt mee te vallen; het lijkt erop dat de coalitie in de Eerste Kamer geen meerderheid zal halen **houdt slag om de arm**

Wel typisch is de kaping van de provinciale verkiezingen door de landelijke politiek. Afgelopen zaterdag, op de totaal verregende verkiezingsmarkt in Sassenheim, ging het over landelijke thema's, niet over Zuid-Holland of de regio. Failliet van de provinciale politiek? En dat we nog nooit

Ik heb trouwens op Bjorn Hanssen gestemd, de nummer 36 van de Zuidhollandse PvdA=lijst. Is de enige sociaal-democraat uit de Bollenstreek die gekozen kon worden.

Live: Job Cohen stelt wel , dat we 'de goede kant op gegaan'. Voor de PvdA niet slecht, en voor het land geweldig. Het moet eerlijker: en dat is dit keer wel in de TV-spotjes mooi neergezet. Begin van de weg terug.

Mooi ritje

Met een rol 'Het moet eerlijker'-posters onder mijn arm zaterdag op de fiets om een uur of 11 heel Voorhout door; alle leden van een poster voorzien. Koud, maar droog. Voorhout s'eveille, met een knipoog naar Jaques Brel. Ten minste, het sociaal-democratische deel ervan. Met een boterham in de hand, of met natte haren van onder de douche vandaag, of net aan de koffie, maar in het algemeen vrolijk, ontspannen, en niet te beroerd voor een praatje. Dat de verhoudingen in de eerste Kamer het provinciale verhaal helemaal wegdrukt, maar ook juist dat een linkse Eerste Kamer ongeveer de laatste dam tegen de rechtse horden zijn... 'k Houd wel van een een pluriforme partij.

de boer op

De Actualisatie van het bestemmingsplan buitengebied komt eraan, en dus vond de LTO het een mooie gelegenheid om de gemeenteraad van Teylingen eens mee op excursie te nemen. Een erg gevarieerde tocht, waarbij zowel de bollenteelt en -export, de vaste-plantenteelt en de veehouderij aan bod kwam.
Toch is het net meer als rond 2002, toen elke kweker er standaard wel 30% bij wilde. Wie nu uitbreidingsplannen heeft, wil er ook serieus mee aan de slag. Dat er hoop aan het veranderen is, is als je goed kijkt, ook wel te merken. Het is allang niet allemaal agrarisch meer: tussen de bollenbedrijven staan ook accountants, woninginrichting. En her en der staan ook best veel ‘te huur en ‘te koop’-bordjes. Oftewel: hoe houden we zowel het landschap open, geven we de grondgebonden activiteiten voldoende ruimte, maar voorkomen we dat we te veel ruimte verliezen aan bedrijven die niet op die plek thuishoren? Dat sommige bedrijven ook echt behoefte hebben aan uitbreiding, werd ons wel duidelijk. Bij de broeierij van Hedwig Damen aan de Jacoba van Beierenweg werd elke vierkante meter volgestouwd.

in de kas van Fa. H.C. Damen


Bij Marco van Noort in Warmond werd duidelijk, dat er ook flink geïnnoveerd wordt in de plantensector. Niet alleen nieuwe rassen veredelen, maar ook ontwikkeling van nieuwe voedingsbodems. Een goed nieuw product gaat maar zo’n 5,6 jaar mee. Kortom: druk je kosten, en vernieuw sneller dan de concurrentie. Een export van Scandinavië tot Portugal en van Groot-Brittannië tot aan de Oekraïne. Door gebruik van schelpen op de bodem heeft hij de verwarming in de winter met rond de 80% weten terug te brengen. Duurzaamheid met een keiharde business case. Indrukwekkend, maar met maar negen man personeel…

Marco van Noort licht zijn teelt toe voor zijn kas en op zijn land

Tot slot zijn we langs geweest bij de boerderijen van Fer Vergeer en Theo Warmerdam in de Hemmeerpolder. Mooie verhalen over hoe hun opa’s zich al in Warmond vestigden, maar ook vooruit kijkend naar hun kansen voor de melkveehouderij. Zij zoeken het vooral in een mooi product met een hogere marge: melk die rijk is aan onverzadigde verzuren, respectievelijk eigen kaas- en boterproductie. Dat ze daarbij ook nog stuk cultuurhistorie in leven houden, en wel door het MRIJ (Maas-Rijn-IJssel)-ras en Blaarkoppen te gebruiken.

Blaarkoppen op stal bij Theo Warmerdam van de Sophiahoeve

Geen kunstmatige kleurstoffen voor de boter van de Sophiahoeve, maar het mooie gele kleurtje komt wel ergens vandaan...

een buslading provinicalen

Ongetwijfeld de meest massale verkiezingsactie ooit voor de provinciale-staten van de Partij van de Arbeid in de bollenstreek. De campagnecoordinatoren van de afdelingen in de regio hadden de koppen bij elkaar gestoken, en zo kwam het dat een rode dubbeldekker - orgineel londens materieel- werd ingereden, volgepropt met rozen en ballonnen. Een rode tsunami van sociaal-democraten rolde door de winkelstraten. In Katwijk begonnen, waar het nog kil en winderig was. Weinig mensen nog op straat. Wel een eigenaardige ervaring, om bij het aanbieden van rozen te merken, dat sommige vrouwen echt naar hun echtgenoot kijken of ze hem in ontvangst mogen nemen. Daarna na Noordwijk getogen, al iets meer aanloop, en vervolgens Sassenheim, Noordwijkerhout, Lisse en Hillegom. Zelf ben ik na Sassenheim afgezwaaid (thuisfront had ook nog een paar prioriteiten).
Wat ik op straat dit keer trouwens hoorde, was vooral dat Job Cohen niet echt uit de verf komt als oppositieleider, en in Sassenheim dat het sluiten van de Ankerplaats toch echt niet zomaar kan. Gelukkig zit Marijke Haroun daar namens onze fractie al bovenop.

Mwt rozen de straat op in...

...Katwijk...

...Noordwijk...

...en Sassenheim



.

duidelijkheid

Een Afghanistan-debat waarin de PvdA nauwelijks geciteerd wordt (terwijl een jaar geleden het kabinet daar toch op sprong); een regionaal bestuurlijk overleg over gemeentelijke financien waarin een aantal sprekers zich niet aan de voorgeschreven 3 minuten spreektijd houdt maar 7 minuten aan het woord is zonder dat je achteraf kan zeggen welk punt gemaakt werd, een echtgenote die bij het thee zetten de rake opmerking maakt: "De PvdA moet weer gewoon Nederlands gaan spreken..."

Auw. Het gaat on de inhoud. Maar die komt alleen over in een 'aantrekkelijke verpakking'. Spreekvaardigheid is verdraaid lastig, maar toch wel een een kerncompetentie voor politici in de jaren tien...

Stilte voor de storm?

Nog nooit gebeurd: een commissie Ruimte die voor 21:00 is afgelopen. Het meest controversiele zat nog voor de commissie aan, namelijk een presentatie over de wens van AkzoNobel om op eigen terrein te voorzien in een groot deel van de eigen energiebehoefte. Afhankelijk van (in hun eigen varianten) het aantal en de grootte van de daarvoor benodigde windmolens, van 18% tot 82% reductie in CO2-gebruik. Nu is het energieverbruik van AkzoNobel best fors: het staat in zijn eentje gelijk aan 4100 huishoudens, dus ongeveer 2/3e van de woningen van Sassenheim.

Het plan is in elk geval iets om serieus naar te kijken; immers ons eigen PvdA-verkiezingsprogramma stelt dat binnen de gemeentegrenzen in 2015 ten minste 5% van de Teylinger energiebehoefte duurzaam binnen de gemeentegrenzen zou moeten worden opgewekt. Dit initiatief zou daar meer dan aan tegemoet komen. Maar een an ander is wel afhankelijk van de voor te leggen variant. Want als e 'kleintjes' met een vermogen van 0,8 MegaWatt al zo'n 100 meter hoog zouden worden, dan steekt een grote van 3 MegaWatt vermogen daar nog een stuk bovenuit.

De plas over

Ook al was ik voor mijn werk op pad, je kunt toch niet voorkomen dat je met een schuin oog en een politieke bril naar een land als de VS kijkt. Ik was in Seattle, Washington, dus het uiterste Noord-westen. Een ‘liberal’ staat, en met bedrijven als Boeing en Microsoft ook nog redelijk bemiddeld. Veel naaldbomen, dus het doet aan als het grote broertje van de Ardennen. Toch ook nog best wat militairen in woestijnoutfit op straat, dus de impact van een oorlog in het Middeen-Oosten is wel zichtbaarder. Een reisleidster die bij het restaurant spontaan vroeg of ze het eten dat van de hele groep van 70 over was, mee mocht nemen naar een daklozenopvang. –Dat zou in Nederland niet eens meer als varkensvoer gebruikt mogen worden. En het bouwen: geen enkel probleem om een bouwblok van 25 verdiepingen tegenover een wijkje van maximaal 2 hoog te zetten. Wachtrijbegeleiders, die echt niet veel meer dan 3 dollar per uur zullen verdienen. Of nog erger: een sandwichman die, als Vrijheidsbeeld verkleed, reclame maakt voor een leningsaneerder. Een keuken van een sushirestaurant waar 20 man op nog geen 10 m2 sushi’s in elkaar draaien. Vreselijk? Nee, anders. Maar dan ben ik opeens wel blij met fatsoenlijke minimum lonen en een arbowetgeving. 'k Ben dus toch wel behoorlijk Europees / Rijnlands ingesteld.

Maar ook: de eerste Starbucks, ontstaan uit het verzet tegen de sloop van de Pike Street Fishmarket in de jaren ‘70. De markt staat er nog, in een sfeertje van begin vorige eeuw, en dankzij Starbucks heeft Amerika ook kennis weten te maken met wat goeie koffie is. ’t Is zowaar een heel cultuurtje geworden: Tully’s, Seattle’s best, op elke straathoek zo ongeveer kun je terecht voor een Cafe Latte met een double shot Rocky Mountain hazelnut syrup. Tja, maatschappelijk protest dat eindigt in een bakkie leut. Enige parallel daarmee met de ontwikkeling van het Malieveld van Troelstra en de thee van Job Cohen?

leesvoer voor boven de Noordpool

Ben een weekje voor mijn werk naar Seattle (VS). eerste keer de oceaan over, dus is weer nieuw en spannend. Ik ga op reis en neem mee...

• een lading podcasts rondom Geert Maks 'In Europa';
• de laatste HP/De Tijd, met op de cover ' waarom job Cohen in twee maanden vertrekt';
• een non-fictieboek over Cyberoorlogsvoering. Erg actueel nu met de wikileaks.

Rob Wijnbergs 'Mijn tafelheer heet Plato' (een verwijzing naar de Wereld draait door) heb ik al aardig doorgespit. Amusant boekje, met een aantal treffende observaties. Vooral die van 'Het kapitalisme bestaat nog omdat het socialisme het steeds weer komt redden.'

Wens voor 2011

We zijn in de kerstvakantie het Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam geweest. Met de tweeling van 10 een schilderij van Kees van Dongen te bekijken, of de ‘Misfits’ van Hella Jongerius te bespreken, dat is wel onbetaalbaar. Ook als dat duurder zou worden, persoonlijk kan ik kan me veroorloven mijn credit card daarvoor uit te trekken. Als dat nodig zou worden. Ik vrees, dat ook met credit card dit soort tentoonstellingen spoedig niet meer te bezoeken zullen zijn, domweg omdat ze niet meer kunnen worden georganiseerd.
’t Is crisis, dus dat de culturele sector ook de broekriem moet aantrekken, is logisch. Het gaat echter meer lijken op een strijd in doodsnood. ‘Zuerst das Fressen, dann die Moral’ stelde Brecht al in de Dreigroschenoper. In de basis betekent het, dat je niet mag verwachten dat mensen zich beschaafd gedragen als aan de basisvoorwaarden om in leven te blijven niet is voldaan. Tot zover de piramide van Maslow. Maar trek ’m nu even door: Houdt dat ook niet in, dat na het (vr)eten nog steeds de moraal moet komen? Dat er nog steeds ruimte moet zijn na een materieel aardig welvaartsniveau voor een culturele verrijking? Het verheffingsideaal lijkt een vies woord geworden, landelijk worden subsidies afgeschaft, de BTW op cultuur omhoog geschroefd. Klassieke veldheren zworen al bij de tangbeweging om hun vijand te verslaan, en zo lijkt de regering ook geïnspireerd om de kunsten aan te pakken.
In Teylingen gaat dat niet om elite-kunst. Het gaat om de mogelijkheden om om de hoek kennis te maken met podiumkunst in het Onderdak en het Trefpunt, om schoolkinderen in de bibliotheek zich bewust te laten worden dat Google en Wikipedia ook niet de absolute waarheid zijn. De moties van de Partij van de Arbeid hiervoor hebben het bij de gemeentebegroting 2011 niet gered, we hebben alleen steun van de ChristenUnie gekregen.
Wat hoop ik voor 2011? Dat elk dorp in Teylingen een bibliotheek kan houden. Dat een vrijwilligersorganisatie als het Onderdak een aantrekkelijk aanbod aan voorstellingen zal kunnen blijven bieden. Dat een rijke gemeenschap als in Voorhout, Sassenheim en Warmond zich met recht ook cultureel rijk zal kunnen blijven rekenen.

leesvoer voor onder de kerstboom

1) Essential SharePoint 2010. 'k Moet tussendoor toch ook mijn ICt-kennis bijhouden.
2) Het interview met Job Cohen in de Vrij Nederland. Maar pas nadat de kerstpuzzel van Jelmer Steenhuis af is.
3) Rob Wijnberg, 'En mijn tafelheer is Plato'. Zeg het vervolg op 'Nietzsche en Kant lezen de krant'.

En dat was 1.

Toch raar, ik ben meestal wel een teamplayer en op zoek naar de consensus. Maar donderdag heb ik voor het eerst in mijn politieke loopbaan in mijn eentje de partijlijn niet gevolgd. Betreft: een ingediende motie van treurnis tegen Wethouder van der Zon, in verband met zijn optreden in het dossier Ondernemersfonds. Over draagvalk, terugnemen van het voorstel en de bejegening van enkele insprekers in de commissie BFT. Leo van der Zon is best scherp aangepakt in het debat rondom de tarieven 2011. Daar heb ik ook geen enkele moeite mee en daar was ook wel enige aanleiding toe. Waar ik wel grote moeite mee had, is om dit ook gelijk in een motie tegen een persoon te willen neerleggen. Naar mijn mening grijp je naar het instrument motie tegen een persoon als de andere kanalen, en naast het informele vooral die via het publieke debat, zijn uitgeput. Dat is niet zo: ik zie nog zoveel ruimte.
Ik heb zelf in het verleden ook wel eens een motie van treurnis voorbereid, maar dat was in een veel zwaarder dossier (toen Trias zich een week na het roerige debat van 2004 omtrent de Agnes, waarbij het toenmalige college van Voorhout met alle portefeuilles wapperde). En ik ben er ten volste van overtuigd dat de verhoudingen tussen de college en raad, oppositie en coalitie, gezond moeten zijn om het debat op een goede manier te kunnen voeren. Het aannemen van deze motie zou daar absoluut niet aan hebben bijgedragen, ik vind een te zwaar middel om een signaal af te geven. En naar mijn inschatting ook uiteindelijk het tegenovergestelde effect hebben, namelijk dat de coalitie helemaal de rijen gaat sluiten en het debat doodvalt.

Ik heb donderdagavond lang getwijfeld hoe ik zou stemmen; loyaliteit aan het fractiestandpunt en hoe ik zelf vind hoe politiek/bestuurlijk met elkaar om te gaan streden om de voorrang. Uiteindelijk was de verwoording zoals Rose-Marie Keijzer (D66) het deed, ook mij uit het hart gegrepen en dat heeft de doorslag gegeven.

Ik heb in een stemverklaring ook aangegeven waarom ik ben afgeweken. En dat ik binnen de PvdA daarmee nog wat op te lossen heb, zij dan zo. Het was donderdag met voor of tegenstemmen bij deze motie toch het kiezen tussen twee alternatieven die ik beiden niet wilde, een verlies-verlies situatie, maar je bent als gemeenteraadslid nu eenmaal benoemd om je uit te spreken.

radeloos, reddeloos, redeloos?

Nee, zo erg is het niet. Maar Dig Ishta, befaamd sociaal-democratische campagneleider, lid van het partijbestuur en vorige week dinsdag op bezoek bij de PvdA-afdeling Teylingen, had ook niet het antwoord hoe het tegenzittende landelijk tij voor de PArtij van de Arbeid te keren. Ja, de peilingen zijn niet gunstig. Ja, Alexander, Femke en Emile staan meer in de picture dan Job. Ja, er zit spanning tussen de klassieke sociaal-democratische achterban en de hoger opgeleide sociaal-liberalen. Ja, PVV-stemmers zijn ook bij de PvdA weggelopen en we moeten ook voor een deel van hen een overtuigend verhaal hebben als we terug willen komen.

vlnr Dick van der Meer (secr), William Lengton (vz), gastspreker Dig Ishta, Johan Stins (penn.)

En ja, het gaat niet alleen om de inhoud. De inhoud kan je in de weg staan, als die te gedetailleerd en te genuanceerd en te veelomvattend is. Wij PvdA'ers houden van inhoud en van detail en van nuance. Surprise: het gaat ook om de vorm, en "we" moeten weer in vorm raken.

Toen moest Dig weer weg. Greenpeace-actievoerders uit een bezette bouwkraan bij een kolencentrale in aanbouw zien te bewegen. Oftewel: hoe een klein stukje landelijk nieuws je afdlelingsbijeenkomst weer aardig kan inkorten.

Toch heb ik er wel een goed gevoel aan over gehouden. Het was een open gesprek. Je kunt als landelijk partijbestuur ook verkrampt volhouden dat alles goed gaat. Maar je kunt je ook kwetsbaar opstellen, zakelijk benoemen wat tegenzit, en ook aangeven waarmee je worstelt. En die eerlijkheid zal ook in de politiek uiteindelijk wel het langste duren.

Vorm en inhoud

Donderdag jl mocht ik Willem de Jong waarnemen voor de commissie Bestuur, Financien en Toerisme. Een klein primeurtje: de eerste 'echte' commissievergadering op locatie. Werkbezoeken genoeg gehad, maar dit was wel nieuw. Het betrof het herindelingsvoorstel / grenscorrectie met Kaag en Braassem, en de vergadering vond plaats op Camping Spijkerboor aan de oostzijde van de Kagerplassen. De provincie heeft in het herindelingsontwerp gekozen om alle campings aan die kant van de Kaag aan Teylingen toe te delen. Dit is voor Kaag en Braassem wel een onplezierige verrassing geweest, zeker gezien het feit dat de voormalige gemeente Alkemade in het verleden haar oog had laten vallen op het gehele Lage Land. Het was te merken dat de sommige aanwezige politici nogal geirriteerd en blijkbaar zeer teleurgesteld waren. Zelfs een in mijn ogen nogal onschuldige opmerking van mijzelf om ervaringen rondom burgerparticipatie te delen werd ervaren als "zeer aanmatigend". Laat ik het maar opvatten als een compliment; mijn valkuil is immers, dat ik nog wel eens ' te diplomatiek' en te relativerend ben ;-) Voor de goede orde heb ik mijn excuses wel aangeboden dat ik het zeker niet aanmatigend bedoel.
In elk geval zouden alle campings onder 1 bestuur en beleid moeten vallen. Of dat Teylingen of Kaag en Braassem is, is daarbij van iets minder belang. Uiteindelijk waren de Teylinger fracties het er allemaal over eens dat we ons kunnen vinden in het herindelingsontwerp en de onderbouwing, niet omdat we zouden hebben 'gewonnen' , maar omdat dit de wens van de betrokken ondernemers en de (Teylinger) bewoners het beste weerspiegelt. Enige verschil van inzicht was of Teylingen de provincie wel of niet formeel van onze instemming in kennis zou stellen.
Wat ik uiteindelijk aan dit hele proces jammer vind, is dat van het begin af aan we vanuit de raad en griffie in Teylingen de contacten met de raad van Alkemade , later Kaag en Braassem hebben gezocht. Eerst om het gezamenlijk te organiseren, later uitnodigingen gestuurd voor wat Teylingen zelf organiseerde, en nooit daarop een positieve response. Mijn interesseert de vorm, formeel of informeel, daarin minder dan dat je elkaar op de inhoud zoekt. Immers, we hebben in de regio meer met elkaar gemeen dan dat we verschillen. Er zijn nog dossiers genoeg waar we appels moeten schillen, ik noem maar de Rijnlandroute, de rijn-Gouwelijn en de regionale woonruimteverdeling. Dat laatste is een dossier waar de gemeente Kaag en Braassem zelf ook de pijn voelt van het onder-2-beleidskaders vallen.